... Даңқ өз аяғымен келді. Өзімшіл, сұлу әйелдей өзінен басқаны ұмыттыруды, өзінен басқа ешкімді сүймеуді талап етті...

Төлен Әбдіков, „Тозақ оттары жымыңдайды„

Аяймын... Қатты аядым. Өзімді орнына қойып қарап едім, төзе алмайды екем. Өзімшіл екен деп ойлап едім, олай емес екен. „Адамның„ қаншалықты қорқынышты екенін біле тұра, қорлықтың барлығын адамнан көре тұрып, адамға көмек көрсету, өмірін құтқару...

Адамзатқа тигізген еңбегі орасан зор болғанымен, тұтас бір тайпаның атын шығаруға батылы бармады. Тіпті тайпаның соңғы адамы ретінде өзін санамады да. Қорқақ қояндай тасада тығылды. Сырын ешкімге ақтарғысы келмеді. Жан жарасын түсінер оның досы да болмады. Жалғыздықпен ғана дос болды.

Кейіпкердің жан азабы оның рухани мүгедектенуіне ұласты. Барлық дене мүшелері сау болса да, мүгедек болып қалды. Өзге адамдардың ауруының емін тапқанымен, өзінің ауруының емін таба алмады. Іздегісі де келмеді...

Аядым... Рухани мүгедектіктен қорқатын болдым. Бұрын барлығының менен теріс айналып кетуінен қорқатын едім. Ал енді... Жалғыздықтан да, өлімнен де емес... Содан ғана қорқамын...

... Кейбіреуі өмірдегі ең қорқыныштысы адам деп есептейді. Ал сіз ше? Сіз неден қорқасыз?